Uwaga, bo będzie połączenie truizmów i Coelho. Uwaga, bo myślę, że to akurat jest prawdziwe. Ludzie tyranizują i niszczą by spłacić dług zaciągnięty na pokrzywdzonym dziecku. Jak nie dodawać niczego do i tak już istniejącego na świecie zła?
Może i infantylne, ale życie czasem jest infantylne i nie wygląda jak dramat psychologiczny (lub, nie przymierzając, thriller).
Wiele ludzkich cierpień ma podłoże w tym, że nikt tej dziewczynie i temu chłopakowi nie powiedział, że są piękni.
Niszczą, burzą, gnębią, ranią, nie potrafią się odnaleźć, cechuje ich nienawiść, chęć zemsty albo autodestrukcja. Pchają się na szczyt, by coś udowodnić sobie i innym. Tyranizują i niszczą, burzą i wprowadzają nieład, by spłacić dług zaciągnięty na tym pokrzywdzonym dziecku.
By docenić zarówno siebie, jak i być docenionym.
Możesz mówić, że jest inaczej, możesz demonizować, zaprzeczać, wypierać.
Możesz podać wiele różnych przykładów i, jasne, będziesz miał rację. Bo życie to nie algorytm, w którym pewne czyny prowadzą zawsze do konkretnego finału, a nad wszystkim spoczywa fatum. Jasne, to może wycinek, to fragment.
Może to tylko to jedno dziecko, które patrzy załzawionymi oczami.
To jedno, nic nieznaczące dziecko, z którego rąk za kilka lat zginie dziesiątki ludzi, albo miliony na wskutek ideologii.
Może wszystko przez to, że ktoś mu kiedyś wmówił, że jest śmieciem, niechcianym bachorem, i że nic nie znaczy. Że się go rodzice wstydzą, nic z niego nie będzie, że tylko zabiera tlen.
Żyje w ciągłym poczuciu winy za grzechy nieuczynione.
Przyjaciel
Ma przyjaciela, powiedzmy że łączy ich komunia dusz i mają tę samą historię. Ten przyjaciel z tego wszystkiego wyszedł, jakoś sobie radzi. Może nie jest zranionym uzdrowicielem i nie pomaga innym, ale jakoś egzystuje. Wyszedł z tego.
Tamten nie, tamten zamknął się w swoim cierpieniu.
Może istnieć ten sam punkt początkowy, finał może być inny.
Wiele takich mentalnych pokrzywdzonych dzieci chodzi po świecie, bo nikt im nie powiedział, że są cenni, że coś znaczą, że są piękni i atrakcyjni. I kochani.
I może nie wyrosną z nich truciciele umysłów, twórcy zbrodniczych ideologii albo terroryści. Może będą dorosłymi, którzy nie potrafią żyć w tym świecie, wykolejeńcami chorymi na życie, w ich mniemaniu najsamotniejszymi ludźmi na świecie.
Ty
Może ciebie to wcale nie dotyczy.
Może też jest ci obojętny los tych wypaczeńców cierpiących na teraźniejszość, z bólem przeszłości i lękiem o to, co przyszłe.
Zanim to dziecko pomyśli o czymś ostatecznym, niech wie, że nie jest samo. Może nawet to poczucie bliskości sprawi, że przeżyje, że nie dopuści do siebie takich myśli (albo za nimi nie pójdzie).
Może właśnie żyje, bo usłyszało coś wartościowego na swój temat.
Inni
Jako ludzie jesteśmy obolali, samotni i współzależni. Drugi człowiek jest nam po prostu potrzebny jak tlen.
Ale też drugi człowiek nam się nie należy.
Tak naprawdę nic na świecie nam się nie należy, żadna rzecz, żadne słowo, żaden gest.
Stąd ta samotność.
Nic nam się nie należy, do niczego nie możemy zmusić innych, mamy w końcu swój rozum i swoją wolną wolę.
Nic nam się nie należy: ani słowo, ani gest, co nie znaczy, że nie możemy kogoś tym obdarować.
Co też nie znaczy, że nie powinniśmy tego przyjąć.
Życie potrafi być fajne, a gdy je docenisz, możesz być po prostu odurzony tym życiem. I mieć niezłą fazę na dobro.
Zobacz także: Jak się duchowo nie przetrenować?
Problem cierpienia
Cierpienie to w założeniu coś, co po prostu istnieje, bo świat, choć jest piękny i w ogóle, to też to miejsce jest syfem: są tu choroby, przemoc, wyzysk i śmierć. Tak po prostu wygląda skażona złem natura. Nie cierpisz za karę lub coś (czasem jednak sam się przyczyniasz do swojego cierpienia, albo cierpisz bo drugi człowiek tak chciał).
Ból i cierpienie tu po prostu są (i generalnie jak już są, to mogą nas czegoś nauczyć, otworzyć na coś oczy, choć czułbym się jak źle każąc ci cierpieć po to by wyciągać z tego nauki; czułbym się jak socjopata). Możemy starać się nie dokładać jeszcze tego wszystkiego. Możemy nie dokładać i nie walić po mordzie jakimś bólem, bo taką mamy pogodę, czy wyśmiać kogoś, bo ci się nie podoba lub nie jest w swojej dzielnicy. Możesz mieć z kimś kosę. Możesz ogólnie mieć w życiu zwałę. I co?
Możesz dokładać jeszcze cierpienie do tego, które już tu istnieje: do śmierci, rozstań z bliskimi, do chorób. Do zadawania jednym ludziom bólu przez drugich, do sutenerstwa, wykorzystywania, przedmiotowego traktowania, do śmierci z powodu braku czystej wody, zatrutego powietrza i braku warunków sanitarnych w jakiejś wcale niemałej części globu.
Możesz cisnąć z tego wszystkiego bekę. Przecież ciebie to nie dotyczy, jest ci ciepło, bezpiecznie i przytulnie. Masz do tego prawo.
Możesz jednak nie dokładać do tego wszystkiego dodatkowego bólu.
Już nawet nie chodzi o to, by to poranione dziecko więcej nie płakało. Już nawet nie chodzi o to, że jest poranione bo nikt mu w życiu nie powiedział, że jest atrakcyjne i coś znaczy.
Możesz po prostu nie dokładać do tego wszystkiego dodatkowego bólu. I możesz być dla kogoś całym światem, choć ciebie będzie to kosztowało może i niewiele, a dla kogoś to będzie sensem życia. Jedynym sensem, dla którego chce otworzyć rano oczy.
Jak nie przyczyniać się do istniejącego już na świecie cierpienia innych ludzi? 4 wskazówki:
- Wiele ludzkich cierpień ma podłoże w tym, że nikt tej dziewczynie i temu chłopakowi nie powiedział, że są piękni. Nie usłyszeli w dzieciństwie dobrych i budujących słów, a swoje cierpienie przenoszą na innych już w dorosłym życiu. Spróbuj może empatycznie spojrzeć na kogoś, kto przenosi swoje wewnętrzne problemy na innych (to nie oznacza zgody, akceptacji oraz braku obrony. Wręcz przeciwnie! Nie pozwól innym na krzywdzenie siebie), taka postawa może pomóc obrać strategię, delikatnie zdystansować się by zacząć działać bez ładunku emocjonalnego (nie wypływa się w morze w czasie sztormu).
- Wiedząc, że wiele cierpień bierze się z ran zadanych w dzieciństwie możesz większą uwagę poświęcić temu, czym karmisz w sferze emocji i uczuć najmłodszych by już w ich dzieciństwie działać prewencyjnie.
- Doceniaj innych, podbudowuj, mów że są piękni, dobrzy, potrzebni. Może to nie zlikwiduje całego zła na świecie, ale na pewno uratuje kilka wewnętrznych światów ludzi wokół nas.
- Jako ludzie jesteśmy obolali, samotni i współzależni. Drugi człowiek jest nam po prostu potrzebny jak tlen. Ale pamiętaj, że drugi człowiek nie jest twoją własnością.
zdjęcie na licencji CC0 pobrałem z www.unsplash.com
Zobacz także:
Postanowienia noworoczne – jak wytrwać w realizacji celów?
Jak pokonać brak wiary w samego siebie? 8 praktycznych porad i motywacja
Czy żeby ruszyć, czasem trzeba się cofnąć? Świetna metoda, by coś zmienić w swoim życiu.
Dlaczego czujesz się gorszy? Media, presja sukcesu i 23 sposoby, by odzyskać siebie